ഒരു സംഘകാര്യകര്ത്താവ് തന്റെ സഹപ്രവര്ത്തകര്ക്കും സംഘസ്വയംസേവകര്ക്കും മാര്ഗ്ഗദര്ശനം നല്കുന്നത് വാക്കുകളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് പ്രത്യക്ഷ ജീവിതവ്യവഹാരത്തിലൂടെയാണ്. ”മഹത്വമാര്ന്നൊരു മാതൃകവേണം നമുക്ക് പിന്തുടരാന്” എന്ന സംഘഗീതത്തിലെ വരി ഇവിടെ അത്യന്തം പ്രസക്തമാണ്. കത്തുന്നൊരു ദീപം കൊണ്ടേ മറ്റൊരു ദീപം തെളിയിക്കാനാകൂ!
ഒരിക്കല് ഉജ്ജൈനിലെ ജില്ലാ കാര്യവാഹ് രാംകോട്വാനി ഒരാവശ്യത്തിനുവേണ്ടി ഇന്ഡോറിലേക്ക് പോയി. രാത്രി തിരിച്ചുവന്ന് അടുത്ത ദിവസം കാലത്ത് നടക്കുന്ന ജില്ലാ സാംഘിക്കില് പങ്കെടുക്കാമെന്നായിരുന്നു കരുതിയത്. എന്നാല്, പോയ കാര്യം വിചാരിച്ച സമയത്ത് നടന്നില്ല. ആ കാര്യം നടന്നപ്പോഴേക്കും ഇന്ഡോറിലേക്കുള്ള അവസാനത്തെ ബസ്സും പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു വേണമെങ്കില് താന് ഉജ്ജൈനിയിലായിരുന്നത് കൊണ്ട് സാംഘിക്കില് എത്താനായില്ല എന്നു പറയാമായിരുന്നു. എന്നാല്, അദ്ദേഹം ഇന്ഡോറിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രി 1.30 ആയപ്പോള് സംവര് എന്ന സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടത്തെ കാര്യകര്ത്താവ് മനോഹര് റാവുവിന്റെ സൈക്കിള് കടമെടുത്ത് ഇന്ഡോറിലെത്താമെന്നായിരുന്നു കരുതിയത്. എന്നാല് സൈക്കിളുമായി മനോഹര് റാവു പ്രവാസത്തിനു പോയിരുന്നു. 24 കിലോമീറ്റര് നടന്നാണ് സംവറില് എത്തിയത്. അവിടെ നിന്നും 30 കിലോമീറ്റര് അകലെയാണ് ഇന്ഡോര്. മനോധൈര്യം കൈവിടാതെ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ അദ്ദേഹം നടത്തം തുടര്ന്നു. അങ്ങനെ സാംഘിക് ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ അദ്ദേഹം ത്രിവേണിഘാട്ട് സംഘസ്ഥാനില് എത്തുകയും സാംഘിക്കില് പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്തു.






















