പരംപൂജനീയ ഡോക്ടര്ജിയെ സംബന്ധിച്ച് സ്വയംസേവകര് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരോ സ്വയംസേവകന്റെയും ക്ഷേമത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അന്വേഷിക്കുമായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങള് പരിഹരിക്കാന് അവരെ സഹായിക്കുമായിരുന്നു. അവര്ക്ക് അസുഖമാണെങ്കില് എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടിയാണെങ്കിലും അവരെ ചെന്നുകാണുകയും ചികിത്സക്കും മറ്റുമുള്ള വ്യവസ്ഥകള് ഏര്പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കല് അമിതാഭ് മഹാരാജ് സ്വാമികളും അപൂര്വാനന്ദ സ്വാമികളും നാഗപ്പൂരിലെ രാമകൃഷ്ണ മിഷനില് ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്, ഒരു കൂട്ടം സംഘ സ്വയംസേവകര് പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് മിഷന്റെ മുമ്പിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നതുകണ്ടു. അവര് പുറത്തുവന്നു നോക്കിയപ്പോള് സ്വയംസേവകരോടൊപ്പം ഡോക്ടര്ജിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡോക്ടര്ജിയുടെ വസതിയില് നിന്നും നാലു മൈല് നടന്നുവേണം ഇവിടെയെത്താന്! സ്വാമിമാര് അന്വേഷിച്ചപ്പോള്, അസുഖബാധിതനായ ഒരു സ്വയംസേവകനെ കാണുവാനാണ് എത്തിയതെന്ന് ഡോക്ടര്ജി അവരോടു പറഞ്ഞു. ”ഇത്രയും ദൂരം നടന്നിട്ടോ?” അമിതാഭ് മഹാരാജ് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. ”സ്വാമിജീ, അകലം മനസ്സില് മാത്രമാണ് നിലനില്ക്കുന്നത്. സ്വന്തക്കാരനായ ഒരാള്ക്ക് അസുഖം ബാധിച്ചുവെന്നറിയുമ്പോള് അകലം താനെ അപ്രത്യക്ഷമാകും” ഡോക്ടര്ജി മറുപടി പറഞ്ഞു.






















