ഓലോലം കുളത്തില് ധാരാളം തവളകള് പാര്ത്തിരുന്നു. അതില് മിടുമിടുക്കനായ ഒരു തവളയായിരുന്നു ഫ്രോഗി. മറ്റു തവളകള് ഈ കുളമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജലാശയമെന്ന് വിശ്വസിക്കുമ്പോള് ഫ്രോഗി വിശാലമായ ലോകം സ്വപ്നംകണ്ട് എപ്പോഴും മുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കും.
‘മേലോട്ടു നോക്കുവിന് കൂട്ടുകാരേ!
മാനത്തുമേഘങ്ങള് പാഞ്ഞിടുന്നു.
ആനയെപ്പോലെ കറുത്ത, കൂറ്റന് മേഘങ്ങള് കണ്ടുവോ നിങ്ങളെല്ലാം.’ മറ്റുള്ളവര് വലിയ താല്പര്യമൊന്നും കാണിച്ചില്ല.
‘ഈ മേഘം അധികം ദൂരെയല്ലാതെ പോയി പെയ്യാനുള്ളതാണ് അവിടെ ചിലപ്പോള് വലിയ തടാകങ്ങളുണ്ടാവും.’
‘ഒന്നു പോകുന്നുണ്ടോ ഫ്രോഗീ ….. ഇതിലും വലിയ തടാകം ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലില്ല…’ അവര് തവളക്കുട്ടനെ കളിയാക്കി. ലോകത്തിലേറ്റവും വലിയ ജലാശയം നമ്മള് വസിക്കുന്നതാണു കേട്ടോ.
വേറെങ്ങുമിതുപോലെയുള്ള കുളങ്ങള് കാണില്ല. സംശയംപോലുമില്ല.’ തവളകളുടെ നേതാവായ കരടന്തവള പറഞ്ഞു.
ഫ്രോഗന് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. നാളുകള് കടന്നുപോയി. കഠിനമായ വരള്ച്ച അവരുടെ കാടിനെയും ബാധിച്ചു. കുളത്തില് വെള്ളം കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞ് വന്ന് ഒടുവില് തീരെ വറ്റിയ അവസ്ഥയായി.
‘അയ്യയ്യോ! കൂട്ടരേ എന്തുചെയ്യേണ്ടിനി നമ്മളെല്ലാം! ഭയമേറുന്നു, നമ്മള്വസിക്കും കുളമതുവറ്റിപ്പോയല്ലൊ! എങ്ങെങ്ങു പോയിടും കൂട്ടരെ നാം?’
അപ്പോഴും പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതെ ഫ്രോഗന് പറഞ്ഞു, ‘അങ്ങേക്കുന്നിന് ചരിവിലായ് നല്ലൊരു കുളമുണ്ട് കൂട്ടുകാരേ! അവിടെപ്പോകാം രസിച്ചുവാഴാം. വരുവിന് വരുവിന് കൂട്ടുകാരേ!’
മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ, തവളകള് ഫ്രോഗിനോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു. പൊരിവെയിലത്ത് നടന്നും, ഓടിയും ചാടിയും അവര് കുറേദൂരെയുള്ള കുന്നിന് ചരിവിലെത്തി. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ; അവിടെയതാ നിറയെ വെള്ളമുള്ള വലിയൊരു തടാകം! തവളകള് ആവേശത്തോടെ കുളത്തിലേക്കെടുത്തുചാടി.
ഫ്രോഗന് പറഞ്ഞതു ശരിയാണെന്ന് അവര്ക്ക് മനസ്സിലായി.
ഒട്ടും വൈകാതെ അവര് ഫ്രോഗനെ നേതാവായി തെരഞ്ഞെടുത്തു.
അവര് ഒരുമിച്ച് പുതിയ ജലാശയത്തില് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.






















