കുഞ്ഞിപ്പൂമ്പാറ്റ രാവിലെ മുതല് പറന്നു പറന്ന് കുഴഞ്ഞു.
വഴിയരികിലോ ചുറ്റുപാടുമുള്ള വീടുകളിലോ ഒരൊറ്റ പൂപോലുമില്ല. അവള് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.
‘ഇന്നാട്ടിലെ പൂക്കളെല്ലാം എവിടെപ്പോയി?’
നാട്ടിന്പുറത്തെ വഴികളിലെ പൂക്കളെല്ലാമിന്നെവിടെ പ്പോയി. ചെത്തി, ചേമന്തി, ചെമ്പരത്തി ഒറ്റച്ചെടിയിലും പൂക്കളില്ല.
കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവളുടെ സംശയത്തിന് മറുപടി ലഭിച്ചു.
‘ചുറ്റുപാടുമുള്ള പൂക്കളെല്ലാം കുട്ടികള് പറിച്ചു കൊണ്ടുപോയതാണ്. എവിടെയോ പൂക്കളമത്സരം നടക്കുന്നുണ്ടത്രേ.’
‘എങ്ങെങ്ങോ, പൂക്കളമത്സരത്തിന്
കേളികൊട്ടുയരുന്നു കുഞ്ഞുമോളേ!
പലവര്ണ്ണപ്പൂങ്കുല, പല പങ്കായി,
കുട്ടികള് കൊണ്ടങ്ങു പോയതാണേ!’
അമ്മപ്പൂമ്പാറ്റ അവളോട് പറഞ്ഞു.
‘എവിടെയോ മത്സരപ്പൂക്കളങ്ങള് വര്ണ്ണശബളമായി ഒരുങ്ങുന്നുണ്ട്.
അതിനായി കുഞ്ഞുങ്ങള് പൂ പറിച്ച് അതിരാവിലെത്തന്നെ പോയതാണേ!’
‘കഷ്ടം അപ്പോള് ഇന്നത്തെ കാര്യം കുഴപ്പത്തിലായി
അല്ലേ, അമ്മേ?’
‘നമുക്ക് കുറച്ചുദൂരംകൂടി പോയി നോക്കാം.
എന്തെങ്കിലും വഴികാണും.’
അമ്മ കുഞ്ഞിപ്പൂമ്പാറ്റയെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു മുന്നോട്ടു പറന്നു.
‘ഹായ്! ആ വീട്ടില് നിറയെ പൂക്കള് വിടര്ന്നു നില്ക്കുന്നുണ്ട്. നല്ല തേനൂറും പൂക്കള്!’
അവര് സന്തോഷത്തോടെ അങ്ങോട്ട് പറന്നു.
അവിടെ അവരെക്കൂടാതെ നിരവധി തേനീച്ചകളും വണ്ടുകളും പൂമ്പാറ്റകളും എത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അവര് പൂക്കളില്നിന്ന് മത്സരിച്ച് തേനെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇതുകണ്ട് ആ വീട്ടിലെ മുത്തച്ഛന് പറഞ്ഞു, ‘കണ്ടില്ലേ, പറവകളുടെ സന്തോഷം!
ആ കുട്ടികള് വന്ന് പൂ പറിക്കാന് നോക്കിയപ്പോള് ഞാന് തടഞ്ഞത് വെറുതെയല്ല.
പൂക്കള് ചെടികളില് നില്ക്കുമ്പോഴാണ് യഥാര്ത്ഥ സൗന്ദര്യം. മാത്രമല്ല, അനേകം ചെറുപ്രാണികള്ക്കുള്ള ആഹാരവുമാണത്.
അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും പൂക്കള് വെറുതെ പറിച്ചെടുക്കരുത്.
നിങ്ങള് നിര്ബന്ധിച്ചിട്ടും ഞാന് സമ്മതിക്കാത്തത് ഇപ്പോ നന്നായില്ലേ?’
മുത്തച്ഛന് പറഞ്ഞതുകേട്ട് വീട്ടിലുള്ള മറ്റുള്ളവര് സമ്മതിച്ച് തല കുലുക്കി.






















