No products in the cart.
Add Kesari Weekly as a preferred source on Google
പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ആഹ്വാനവും ഭാരതത്തിന്റെ സ്വര്ണ്ണസാമ്പത്തിക തത്ത്വവും
ഭാരതത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഘടനയെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോള് സ്വര്ണ്ണം എന്ന വിഷയം ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ഒന്നാണ്. ചരിത്രപരമായി നോക്കുമ്പോള് തന്നെ സ്വര്ണ്ണം ഭാരതത്തില് ഒരു ലോഹം മാത്രമല്ല, അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതീകവും കുടുംബസുരക്ഷയുടെ അടയാളവുമാണ്. വിവാഹം മുതല് അവകാശവിനിമയം വരെ, നമ്മുടെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളിലും സ്വര്ണ്ണം സ്ഥാനം നേടിയിരിക്കുന്നു. എന്നാല് ഇതേ സ്വര്ണ്ണത്തെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുമ്പോള് ഒരു വലിയ വൈരുദ്ധ്യം നമുക്ക് കാണാം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വര്ണ്ണ സംഭരണികളിലൊന്ന് ഭാരതീയരുടെ വീടുകളിലുണ്ടെങ്കിലും, രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക സ്വര്ണ്ണശേഖരം അതിനോട് താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള് വളരെ കുറവാണ്.
അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തില് നോക്കുമ്പോള് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് ആണ് സ്വര്ണ്ണശേഖരത്തില് ഒന്നാം സ്ഥാനത്ത് നില്ക്കുന്നത്. 2025-ലെ രണ്ടാം പാദത്തിലെ കണക്കുകള് പ്രകാരം, അമേരിക്കയുടെ കൈവശം ഏകദേശം 8,133 ടണ് സ്വര്ണ്ണമാണ് ഉള്ളത്. ഇത് കേന്ദ്രബാങ്കിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഔദ്യോഗിക സംഭരണമാണ്. അതേസമയം ഭാരതത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക സ്വര്ണ്ണശേഖരം ഏകദേശം 800-900 ടണ് നിരക്കിലാണ്. എന്നാല് ഇതേസമയം, ഭാരതീയ കുടുംബങ്ങളുടെ കൈവശം 25,000 ടണ് മുതല് 27,000 ടണ് വരെ സ്വര്ണ്ണം ഉണ്ടെന്നാണ് വിവിധ പഠനങ്ങള് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത് ലോകത്ത് ഏതൊരു രാജ്യത്തേക്കാളും കൂടുതലാണ്.
ADVERTISEMENT
ഇത്രയും വലിയ സ്വര്ണ്ണസമ്പത്ത് ഉണ്ടായിട്ടും അത് രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയായി മാറാത്തത് എന്തുകൊണ്ട് എന്നത് ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യമാണ്. അമേരിക്ക പോലുള്ള രാജ്യങ്ങള് സ്വര്ണ്ണത്തെ ഒരു സാമ്പത്തിക ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്, ഭാരതത്തില് അത് പ്രധാനമായും വ്യക്തിഗത സമ്പത്തായി തുടരുന്നു. ഈ വ്യത്യാസമാണ് രണ്ടു രാജ്യങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ഘടനകളെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്. സ്വര്ണ്ണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഇപ്പോള് വീണ്ടും വര്ദ്ധിക്കുന്നതിനു പിന്നില് ആഗോള സാമ്പത്തിക അനിശ്ചിതത്വങ്ങളാണ്. യുദ്ധങ്ങള്, പണപ്പെരുപ്പം, കറന്സിയുടെ മൂല്യത്തകര്ച്ച എന്നിവയുടെ സാഹചര്യത്തില് നിക്ഷേപകര് സുരക്ഷിതമായ ആസ്തികളിലേക്ക് തിരിയുമ്പോള് സ്വര്ണ്ണത്തിന്റെ വില ഉയരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്ഷങ്ങളില് സ്വര്ണ്ണവിലയില് വലിയ വര്ദ്ധനയാണ് കണ്ടത്. ഭാരതത്തില് ഗ്രാമിന് ആയിരങ്ങള് കവിഞ്ഞ വിലയിലേക്ക് സ്വര്ണ്ണം ഉയര്ന്നത് സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തേയും നേരിട്ട് ബാധിച്ചു. ഇതോടെ സ്വര്ണ്ണം ഒരു അലങ്കാരവസ്തുവെന്നതിലുപരി ഒരു സാമ്പത്തിക ഉപാധിയായി കൂടുതല് ശ്രദ്ധ നേടുകയും ചെയ്തു. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിലാണ് നരേന്ദ്രമോദിയുടെ ഒരു നിര്ദ്ദേശം ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. പശ്ചിമേഷ്യയില് നടക്കുന്ന യുദ്ധസാഹചര്യവും ആഗോള അനിശ്ചിതത്വവും പരിഗണിച്ച്, ഒരു വര്ഷത്തേക്ക് സ്വര്ണ്ണം വാങ്ങുന്നത് കുറയ്ക്കുകയോ ഒഴിവാക്കുകയോ ചെയ്യണമെന്ന് അദ്ദേഹം പൊതുജനങ്ങളോട് അഭ്യര്ത്ഥിച്ചിരുന്നു ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്താവന മാത്രമല്ല, ഒരു സാമ്പത്തിക സന്ദേശവുമാണ്.
ഭാരതം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വര്ണ്ണ ഇറക്കുമതിക്കാരില് ഒന്നാണ്. സ്വര്ണ്ണം കൂടുതലായി ഇറക്കുമതി ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നതിനാല് വിദേശനാണ്യ സംഭരണത്തില് സമ്മര്ദ്ദം ഉണ്ടാകുന്നു. ഒരു വര്ഷത്തില് ലക്ഷക്കണക്കിന് കോടി രൂപയാണ് സ്വര്ണ്ണ ഇറക്കുമതിക്കായി ഭാരതം ചെലവഴിക്കുന്നത്. ഇത് വ്യാപാരക്കുറവിനെയും (trade deficit) കറന്സി മൂല്യത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. അതിനാല് സ്വര്ണ്ണം വാങ്ങു ന്നത് കുറയ്ക്കുക എന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിരതയ്ക്ക് സഹായകരമാകുന്ന ഒരു നടപടിയാണ്.
ഇവിടെ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തങ്ങള് പ്രയോഗിക്കാം. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വിദേശനാണ്യ സംരക്ഷണം ശക്തമാകുമ്പോള് അതിന്റെ കറന്സി സ്ഥിരതയും ഉയരും. സ്വര്ണ്ണ ഇറക്കുമതി കുറയുന്നത് ഡോളറിലേക്കുള്ള ആവശ്യകത കുറയ്ക്കും. ഇത് രൂപയുടെ മൂല്യം നിലനിര്ത്താന് സഹായിക്കും. ഇതാണ് മോദിയുടെ പ്രസ്താവനയുടെ ആന്തരിക സാമ്പത്തികതത്ത്വം. അതേസമയം, മറ്റൊരു വശത്ത് നോക്കുമ്പോള്, നമ്മുടെ വീടുകളിലുള്ള സ്വര്ണ്ണം സാമ്പത്തികമായി പ്രവര്ത്തനക്ഷമമല്ലാത്ത (idle asset) ആസ്തിയായി തുടരുകയാണ്. ഇത് ബാങ്കിംഗ് സംവിധാനത്തിലേക്കോ നിക്ഷേപമേഖലയിലേക്കോ എത്തുന്നില്ല. അതായത്, ഇത് ഉല്പാദനപ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്ക് സഹായിക്കുന്നില്ല. ഈ സ്വര്ണ്ണം സജീവ സമ്പത്താക്കി മാറ്റാന് കഴിഞ്ഞാല് രാജ്യത്തിന്റെ വളര്ച്ചയ്ക്ക് വലിയ പ്രചോദനം നല്കാനാകും.
ഇതിനായി സര്ക്കാര് പല പദ്ധതികളും അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗോള്ഡ് മോണിറ്റൈസേഷന് സ്കീം പോലുള്ള പദ്ധതികള് വഴി വീടുകളില് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന സ്വര്ണ്ണം ബാങ്കുകളില് നിക്ഷേപിക്കാനും അതിന് പലിശ ലഭിക്കാനും അവസരം നല്കുന്നു. എന്നാല് സാമൂഹിക-മാനസിക കാരണങ്ങളാല് ആളുകള് ഈ പദ്ധതികളോട് വലിയ തോതില് പ്രതികരിച്ചിട്ടില്ല. സ്വര്ണ്ണം കുടുംബ പാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതിനാല് അത് വിട്ടുനല്കാന് ആളുകള്ക്ക് മടി തോന്നുന്നു.
അമേരിക്കയുടെ മാതൃകയില് നോക്കുമ്പോള്, അവിടുത്തെ സ്വര്ണ്ണം പ്രധാനമായും കേന്ദ്രബാങ്കിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. അത് രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വിശ്വാസ്യതയ്ക്കും ഡോളറിന്റെ ആഗോള സ്ഥാനത്തിനും പിന്തുണ നല്കുന്നു. എന്നാല് ഭാരതത്തില് സ്വര്ണ്ണം വികേന്ദ്രീകൃതമായ രൂപത്തിലാണ്. അതിനാല് അത് ദേശീയ സാമ്പത്തിക ശക്തിയായി നേരിട്ട് പ്രയോജനപ്പെടുത്താന് കഴിയുന്നില്ല.
സങ്കല്പ്പചിന്തയായി നോക്കുമ്പോള്, ഭാരതീയ കുടുംബങ്ങളിലുള്ള സ്വര്ണ്ണത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമെങ്കിലും കേന്ദ്രസമ്പ്രദായത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാന് കഴിഞ്ഞാല്, ഇന്ത്യയുടെ ഔദ്യോഗിക സ്വര്ണ്ണശേഖരം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയതിലൊന്നായി മാറും. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാല്, രാജ്യത്തിന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര സാമ്പത്തിക നിലയില് വലിയ മാറ്റം സംഭവിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാല് ഇത് നിയമപരമായോ ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയോ സാധ്യമല്ല. വിശ്വാസവും പ്രോത്സാഹനവും മാത്രമാണ് ഇതിന് വഴിയൊരുക്കുക.
ഇവിടെ വീണ്ടും മോദിയുടെ പ്രസ്താവനയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാം. സ്വര്ണ്ണം വാങ്ങല് കുറയ്ക്കുക എന്ന ത് ഒരു താല്ക്കാലിക പരിഹാരം മാത്രമാണ്. ദീര്ഘകാലത്തേക്ക്, സ്വര്ണ്ണത്തെ സാമ്പത്തിക സംവിധാനത്തിലേക്ക് ഉള്പ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് പ്രധാന ലക്ഷ്യം ആയിരിക്കേണ്ടത്. അതിനായി ജനങ്ങളില് ബോധവല്ക്കരണം ഉണ്ടാക്കുകയും വിശ്വാസം വളര്ത്തുകയും വേണം.
ഭാരതത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭാവി സ്വര്ണ്ണത്തോട് എങ്ങനെ ഇടപെടുന്നു എന്നതിനെ വലിയ രീതിയില് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വര്ണ്ണത്തെ ഒരു വ്യക്തിഗത സമ്പത്ത് എന്ന നിലയില് മാത്രം കാണാതെ, അത് ഒരു ദേശീയ സാമ്പത്തിക വിഭവമായി കാണാന് തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് യഥാര്ത്ഥ മാറ്റം സംഭവിക്കുക. അതുവരെ, അലമാരകളില് അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന സ്വര്ണ്ണം ഭാരതത്തിന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട സാധ്യതകളുടെ പ്രതീകമായി തുടരുകയും ചെയ്യും. അവസാനമായി പറയേണ്ടത്, ഭാരതത്തിന് സ്വര്ണ്ണത്തിന്റെ കുറവില്ല, പക്ഷേ അതിനെ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് പ്രശ്നം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വര്ണ്ണസമ്പത്ത് കൈവശം വച്ചിട്ടും, അതിനെ സാമ്പത്തിക ശക്തിയായി മാറ്റാന് കഴിയാത്ത രാജ്യമായി തുടരണമോ, അല്ലെങ്കില് അതിനെ ദേശീയ വികസനത്തിന്റെ ഉപാധിയായി മാറ്റണമോ എന്നത് ഭാരതത്തിന്റെ ഭാവി നിര്ണ്ണയിക്കുന്ന ഒരു നിര്ണായക തീരുമാനമാണ്.
Latest
