കല്ലുവിളക്കിന്‍ കരളില്‍ നിന്നൊരു നൊമ്പരമെന്തോ കേട്ടോ! കരളലിയിക്കും കഥപറയുന്നൊരു കണ്ണു നിറഞ്ഞത് കണ്ടോ ! കറുത്തചുണ്ടില്‍ ഒരുപടുതിരിയുടെ കരിഞ്ഞ സ്വപ്നം നീറി, വകഞ്ഞു മാറ്റിയ കാറ്റിന്‍ കയ്യില്‍...

ആ മയില്‍പ്പീലിക്കണ്ണിലെന്‍ കൃഷ്ണാ! കായ്ക്കുന്നു കൗതുകം. വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു വേദാന്തപ്പൊരുള്‍ മാധവാ. നിസ്സാരമീതൂവല്‍ത്തുമ്പില്‍ മൗനം ധ്യാനിച്ചിരിക്കുന്നു. മിണ്ടാട്ടം തീണ്ടിടാതോതി കൃഷ്ണന്‍ തന്നെ ജഗന്മയന്‍. അകത്തും പുറത്തും നീതാന്‍...

ഉറീക്കലത്തിലുണ്ടല്ലോ; തൈരെന്‍ കൃഷ്ണാ, യഥേഷ്ടമായ്. വെണ്ണ കട്ടുണ്ണുന്നില്ലേ നീ? മോഷ്ടാവേ, പാര്‍ത്തുനില്പു ഞാന്‍. ഭക്തന്റെ ചിത്തം തന്നെ നിന്‍ മോഷണദ്രവ്യം മാധവാ. ഗോപീമാനസം തന്നെ നിന്‍ തൈര്‍ക്കുടം...