ഭദ്രേ നശിക്കരുത് ചീനചതിച്ചിടുന്നോര് ചാരത്തുദാര സഹജാതമഹാമനസ്ക്ക! നിര്ത്തു! കൃതഘ്നത! മുടിഞ്ഞു നശിച്ചുപോകും തായ്വേരറുത്തവനി വാഴുക സാധ്യമല്ല! ഗംഗാതരംഗമഹനീയ നദീതടങ്ങള്! നിന്നെവളര്ത്തി വലുതാക്കിയ ബ്രഹ്മപുത്ര! തോളോടുരുമ്മിയടരാടി ജയിച്ചു നമ്മള്...
വെറുതേ പണ്ടു രചിച്ചതാം വരി ക്കിടയില് കാടു വകഞ്ഞുനീങ്ങവേ പ്രിയദേ നിന്റെയഴിഞ്ഞ നൂപുരം ഇടറും വാക്കു തിരുത്തിവെച്ചതും അവിടെത്തന്നെ കിടപ്പുമണ്ണിലായ് ധ്വനിതന് മൂര്ച്ച, കിനിഞ്ഞ രക്തവും അഭയം...
കടലിന്നരികില് തനിച്ചിരുന്നീ യിരുളില്, ഗാഢമലിഞ്ഞു ചേരുവാനായ് ഗസലിന് ചഷകത്തെ, മുത്തി ഞാനീ വിപഥം വിട്ടുനിലാവു പെയ്തിടുമ്പോള് സ്മൃതിതന് വഴിയേറേ പിന്നിലേക്കാ- യിവനെത്തീയരികത്തു വന്നിരിയ്ക്കാന് കവിയും മിഴിയാലേ നോക്കിയെന്തോ...
